ให้ความรู้เกี่ยวกับลูกสำหรับพ่อแม่

ความพยายามและสติปัญญาของมวลมนุษย์ทำให้เราเจริญก้าวหน้าและมีความเป็นอยู่ที่สุขสบายดังเช่นยุคสมัยปัจจุบัน แต่ในอนาคตจะเป็นเช่นไรนั้นคงต้องฝากความหวังไว้กับเยาวชนของเรา

พ่อแม่เล่าสู่กันฟัง >

น้องปันปัน......ของขวัญล้ำค่าที่สวรรค์มอบให้ ้

โดย แม่ณี

ดิฉันอยากถ่ายทอดประสบการณ์เกี่ยวกับ ความรู้สึก และการดูแลเด็กที่เป็นปากแหว่งเพดานโหว่ค่ะ

น้องปันปัน (ลูกสาวคนที่ 3) เป็นโรคปากแหว่งเพดานโหว่ ตอนที่คลอดน้องแล้ว ดิฉันร้องไห้อยู่ 2 วันเต็มๆ รู้สึกหมดกำลังใจ ท้อแท้และสิ้นหวัง คิดกระทั่งอยากจะย้ายครอบครัวหนีไป อยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา เพื่อที่จะได้ไม่ต้องคอยตอบคำถามใคร

ได้แต่โทษตัวเองว่าเราดูแลครรภ์ของเราไม่ดี ดิฉันคลอดที่ร.พ.เอกชนค่ะ ซึ่งทั้งคุณหมอและพยาบาลคงไม่ค่อยพบเคสผิดปกติเท่าไหร่ จึงไม่มีใครให้คำแนะนำ ในการเลี้ยงดู ูเด็กที่เป็นโรคปากแหว่งเพดานโหว่ รวมทั้งแนวทางในการรักษามากนัก มีแต่บอกว่าเด็กไม่มีแรงดูดนม ดูดนมเองไม่ได้ไม่ได้ ต้องใช้ไซลิ้งก์ป้อนเท่านั้น

ดิฉันสงสารลูกมากเพราะพี่สาว 2 คนได้กินนมแม่ถึงประมาณ 1 ขวบ เราจึงอยากให้ลูกคนนี้ได้ทานนมแม่ด้วย จึงพยายามอย่างยิ่งที่จะให้ลูกดูดนมแม่โดยการ ช่วยบีบเต้านมไปด้วย แต่ยอมรับว่าเหนื่อยมากๆ ค่ะ ดิฉันรู้สึกว่าเค้ากินไม่อิ่ม กินบ่อย นอนน้อย

จนผ่านไป 3 อาทิตย์ ได้คุยกับเพื่อนจึงรู้ว่ามีศูนย์ปากแหว่งเพดานโหว่ ที่ร.พ.ศรีนครินทร์ จึงลองเข้าไป และก็เหมือนได้พบทางสว่าง เจ้าหน้าที่พยาบาลที่นั่นดีมากๆ ให้คำแนะนำและกำลังใจ ในที่สุดเราก็ได้ให้นมแม่สำเร็จเหมือนพี่ๆ เค้าค่ะ และเราก็พาเค้าไปติดตามการรักษาตามกำหนดการอย่างเคร่งครัด ตอนนี้รู้สึกภูมิใจค่ะที่เค้าพูดชัดปกติ แผลเป็นก็ดูไม่มากนัก เราทำให้เค้าเกือบ90% ก็พอใจแล้วค่ะ แต่การรักษาก็ยังต้องต่อเนื่องไปอีก จนเค้าอายุ 20 ปีนั่นแหละค่ะ

ถ้าพูดถึงความรู้สึก 2 วันแรกหลังคลอด ดิฉันทำใจยอมรับไม่ได้คิดหมกมุ่นอยู่แต่สาเหตุว่าเกิดขึ้นได้ยังไง ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดจนเย็นวันที่ 2 ตัวชา และรู้สึกเย็นไล่ตั้งแต่เท้าขึ้นมาถึงขมับจนขมับ 2 ข้างตึง ตกใจมากและคิดว่านี่เป็นอาการของคนที่ใกล้จะบ้าหรือเปล่า จึงรีบหยุดตัวเองทันท ีเพราะถ้าเราเป็นอะไรใครจะเลี้ยงดูเค้า และพี่เค้าอีก 2 คนล่ะมันไม่ยุติธรรมกับพี่ๆ เลย

อีกอย่างในวันนั้นพี่ๆ ไปเยี่ยม เราก็เกริ่นให้ฟังก่อนว่าน้องไม่สมบูรณ์เพราะกลัวเค้าจะตกใจกลัวน้อง แต่ผิดคาดค่ะพี่ๆ เค้ามองน้องอย่างสงบมาก แค่แป๊บเดียวแล้วก็บอกว่าน้องน่ารักจังเลย ตอนนั้นพี่ๆอายุแค่ 2 ปี และ 4 ปีแค่นั้นเอง ทำให้ตัวเองมีกำลังใจขึ้นมาก จึงเลิกคิดหาสาเหตุ มาคิดว่าวันนี้และวันต่อๆ ไป จะให้เค้าสมบูรณ์ที่สุดได้อย่างไร สิ่งที่ผ่านไปเราคิดก็แก้ไขอะไรไม่ได้ ต้องยอมรับ และเผชิญกับปัญหาด้วยความเข้มแข็งดีกว่า

พอคิดได้จากวันนั้น ดิฉันไม่เคยร้องไห้ให้กับเรื่องนี้อีกเลย และรู้สึกว่าเค้าเป็นของขวัญที่สวรรค์มอบให้เรามา เพราะตั้งแต่มีเค้าเราได้เปิดโลกกว้างขึ้น ได้รับความรู้ประสบการณ์ ความสุข เข้าใจหลักธรรมคำสอนของพุทธศาสนามากขึ้น และทำให้เราไม่ประมาทกับการใช้ชีวิต ไม่ลุ่มหลงกับชื่อเสียงเงินทองจนลืมมองย้อนหลังทบทวนการดำเนินชีวิตของตัวเอง ที่สำคัญเรามีจิตใจที่แข็งแกร่งขึ้นมาก

เรื่องการรับมือกับปัญหาที่เค้าต้องเข้าโรงเรียน เราก็ไม่กังวล เพราะเราบอกความจริงทุกอย่างให้เค้ารับรู้ตลอด ตั้งแต่เล็กเราก็พาเค้าไปไหนๆ ตั้งแต่ยังไม่ผ่าตัด ใครมอง ใครถามถึง เราก็พูดความจริง และทำให้เป็นปกติทุกอย่าง ตอนนี้น้องปันปันอยู่อนุบาล 2 เริ่มมีเพื่อนถาม แกก็บอกความจริงกับเพื่อนๆ โดยไม่รู้สึกอายหรือเป็นปมด้อย

เรามีรูปถ่ายให้เค้าดูตั้งแต่เกิดจนปัจจุบัน ไปร.พ.พบน้องๆ ที่ยังไม่ผ่าตัดก็ชี้ให้เค้าดู อธิบายให้เค้ารู้ว่าอะไรเป็นอะไร และเราควรให้ความช่วยเหลือแนะนำกับครอบครัวน้องๆ ยังไง นี่คือแนวคิดส่วนตัวก็ไม่ทราบว่าถูกหรือผิดนะคะ แต่โดยส่วนตัวคิดว่า เด็กเค้ายังไม่รู้ว่าอะไรคือความสวย หรืออะไรที่ต้องอาย อยู่ที่ปฏิกิริยาของพ่อแม่มากกว่าที่จะทำให้เด็กมีปมด้อยหรือไม่ ่ ดังนั้นเราจึงไม่ควรไปยัดเยียดความรู้สึกเป็นปมด้อยให้กับเค้า ถ้าเราทำให้เป็นปกติเค้าก็จะรู้สึกปกติ และเวลาเลี้ยงดูเค้าก็จะไม่เครียด เลี้ยงเหมือนเด็กปกติทั่วไปเค้าก็จะปกติเองค่ะ

มีคนถามเยอะมากว่ามีลูกไม่สมบูรณ์แล้วทำไมยังกล้ามีลูกอีก คือคุยกับสามีแล้วเราอยากมีลูกหลายๆ คนโดยไม่เน้นว่าต้องหญิงหรือชาย มีเป็นคู่เพื่อเค้าจะได้เป็นเพื่อนกัน (แต่คุณปู่กับคุณย่าก็ธรรมดาค่ะที่ก็อยากได้ผู้ชาย) ท้องที่สี่ก็ไม่ประมาทค่ะ ดูแลตัวเองให้ดีที่สุดแล้วน้องจีนเค้าก็สมบูรณ์แข็งแรงมาก

ก็ได้เป็นตัวอย่างให้กับคนอื่นๆ ว่าถึงมีลูกไม่สมบูรณ์ คนต่อไปก็ไม่ใช่ว่าจะต้องเป็นแบบนี้อีก
และถึงเป็นจริงก็ไม่น่ากลัวอะไรเพราะเราก็มีประสบการณ์แล้วใช่มั้ยคะ

back

มุมการกุศล : Charity area

Contact Webmaster

maeaom@hotmail.com